Culturgal forever!

Ola a todos (e non digo “todas” porque é unha estupidez, xa que en “todos” non hai intención de xénero senón neutralidade):
Pasámolo de moito rosmillo en Pontevedra, alí no Pazo da Cultura, no de Culturgal. Eu nunca fora porque estes anos atrás me coincidira de estar en Bruxelas. Fora ao da Coruña, pero o de Pontevedra está moito mellor, salvo o da comida, que é un desastre, mesmo con viño para lle botar gaseosa, como fixeron dona Fina Casalderrei e don Víctor Freixanes, entre os que me cadrou xantar (xente sabia para a Literaturea e mais para os tratos co viño, si señores).
Ben, o caso é que aquilo andaba cheo de persoal, dabondo miúdo, cativos e rapacetes que viron moita cousa, e que saíron aprendidos e galeguizados cara a un mundo hostil á galeguidade, por moito que El Doctor Fríjol diga que o seu vai de “rexurdimento” (será rexurdimento de pantasmas antigalegas criadas na caverna madrileña)…
¿Hai enerxía creadora en Galicia? Haina, si. ¿Cabemos todos os creadores en Galicia? Cabemos, malia que algún escritor mediático non se decate de que hai que facer menos o pallaso e máis aplicarse ao que recomendaba Blanco Amor, tirar folios á papeleira…
Os vellotes tamén nos xuntamos (un amigo meu paseou comigo e mais cun neto, ata que o deixamos debuxando nun stand). Con el falei moito das infinitas novelas que se poderían escribir sobre o drama cubano (ou galaico-cubano, porque pouco escapa en Cuba á relación con Galicia).
Co Camilo Nogueira falei da súa aventura no Parlamento Europeo, no que el falaba en galego para ser traducido polos intérpretes de portugués, felicísimos eles. E largámoslle unhas boas ao idiota do Mari Ano, que ten que escoitar a tradución do que dicía “nun galego clarísimo” (frase do Camilo) a presidenta dos Estados Unidos do Brasil…
Tamén coincidín co Xosé Manuel Beiras. Fixéronnos fotos cos carteis de que nos gusta o galego. Recordeille cando nos coñecemos, hai 44 anos, no colexio maior San Juan Evangelista de Madrid. Daquela os dous eramos delgadiños, el moi alto, louro. Vestía traxe azul escuro con gravata granate. Fumaba tabaco louro americano (en tempos de Celtas universitarios) e prendía os cigarros cun Du Pont de ouro lacado…
Co Víctor Freixanes falei moito de como lle hai que dar a volta á produción de libros tendo en conta que estamos nunha situación metaestática, na que van convivir textos en papel cos lidos en dispositivo electrónico. Faise unha obsesión para nós chegarmos ao punto correcto da economía do libro (e falabamos como autores e como entendidos en facer textos e hipertextos).
A María Solar é unha moza que alegra xa con lle oír a voz. Preguntoume sobre a miña última novela, da aventuras revolucionarias cubanas. A xente foise arrimando (e contáronme que tiven de espectadores uns suxeitos torpes que me andaban a chamar “gusano”. Nin que eu fose cubano…).
O que tivo chea de público, e entrevistadores peculiares, foi o Agustín Fernández Paz, rei literario dos pequenos e dos non tan pequenos. Foi unha atracción do Culturgal. E motivo dunha anécdota que, cando lla contamos, lle provocou sincera hilaridade:
Houbo unha señora -por sinal profesora de colexio- que, ao lle falarmos do Agustín (seica polo semellanza fonética), o confundiu co Valentín… Paz Andrade.
Ben: mil outonos máis para o Culturgal, que aínda hai xente que confunde escritores do vulto do Fernández Paz e do Paz Andrade.

Share