Desde a trincheira 4

Ola a todos, e non a todos e todas ou a tod@s e conachadas así etcétera. Empezo por iso: eu nunca lle chamarei a unha compañeira de profesión, muller, “enxeñeiro” ou “informático”. Sempre será “enxeñeira” ou “informática”. Pero xa me carga dabondo soportar documentos coa parvada de repetir nomes e apelativos plurais nos dous xéneros. O espírito das linguas latinas con xénero marcado leva a tratar os plurais de forma neutra, e deixarse de caralladas.
Unha das máximas paspanadas escoiteilla a unha locutora moi botada ao feminismo (o cal está ben), típica expoñente do morredoiro chamado Galicia: casada e cunha soa filla (xa lle dixen que cómpre ter reposto porque calquera fin de lle morra a nena nun accidente de coche deses que andan a douscentos por hora).
É tan feminista que se encabronou cun entrevistado porque falaba só de “prehomínidos”. Segundo ela, tamén tiña que falar de “prehomínidas”. Chamei á moza e díxenlle que, postos a collermos certa parte do corpo masculino con papel de fumar, mellor sería falarmos de “premulierínidas”. Non me entendeu (o da facultade de Xornalismo de Santiago –onde ela se formou– é para pechala) e díxome que andaba moi apurada porque tiña que entrevistar unha xestora dun couso deses de igualdade da muller ou non sei o que…
Ben. Morreume un personaxe de novela e fíxenlle unha oración fúnebre que vos poño a seguir. Avísovos: eses si que eran homes. O vello Balado foi (tivo os santísimos collóns de ser) enlace coa guerrilla na zona do Eume. Se alguén ten paciencia de ler novelas miñas, nas da triloxía evanxélica aparece como Luís Cercado. Imaxinade a valentía de quen mantiña unha dobre vida sabendo que a vida completa non lle valía nada.
Agora pensade en que España de covardes andamos metidos: este día visitei unha base naval e alí defendían a Patria (¡Arrrrrriba España!) unhas poucas rapaciñas amerindias. Xa non hai sarxentos escapados da traíña nin desertores do arado. Non hai rapaces que veñen do mar e do monte e descobren que todo é unha merda con uniforme pero que, nun momento de ter que facer algo, faise. E con armas na man.
Non pensedes que son militarista. Pero sei que na vida cómpre ás veces meter a lingua no cu e, se fai falta, apertar o gatillo. Cóntovos dúas da mili (que hoxe erguinme un tantiño derivante):
A min sacáronme as prórrogas por rojo y por malo (o Vicente Araguas sabe de memoria -¡que cabrón!- a miña ficha da Social). Metéronme nunha brigada de Batallones en Ferrol onde teoricamente non había analfabetos; pero nin os galegos nin os vascos sabían escribir. Por tanto, nós, os estudantes (eu daquela facía terceiro de Telecomunicación, pero había un vasco castigado que xa rematara Medicina), eramos escribáns.
Unha vez ao meu colega Outes (na Mariña chamábante polo sitio e o Sindiño era de Serra de Outes) pediume que lle escribira á mai para dicirlle que lle chagara o paquete de comida. El ditaba e eu escribía. Sabendo que o Sindo era capaz de ler e que eu teño letra boa (a primeira carreira que tentei era da moito debuxo, Arquitectura), deille a ler a carta. Vin que puña unhas caras estrañísimas, ata que rebentou:
-Visiño, así non se escribe…
Claro, non se escribe en galego, a lingua en que el me ditara.
Tempo despois contei a anécdota en El Ideal Gallego e o Rodrigues Lapa recolleuna como exemplo mundial de diglosia tremens.
Ora, o Sindo da Milia era un tipo capaz de comerlle os fígados a calquera, e a última vez que coincidín con el, cando xa eramos homes casados e con fillos, foi en Heathrow. Viña do máis duro, das plataformas do Mar do Norte. Como di o Martínez de Corrubedo, cando se chega aos Corenta Ruxintes logo se sabe quen é galego na tripulación. Porque os galegos nunca choran de medo.
Así eran os galegos que deixaron sangue e apelidos por todo o mundo. Os de agora, fillos e netos deles, deixan que vaian pescar os peruanos e os senegaleses…
Outra da mili que quería contar é a de cando o cabo Santander (de alí era, que no 68 ninguén falaba de Cantabria, invento atroz) nos estaba a explicar na clase de Teórica o que era “La Madre Patria”. Estabamos sentados no chan, despois do xantar, nun día de agosto gozoso. Eu non facía nin puto caso, esperando que nos desen saída para ir á praia.
Por iso levei un susto cando o besta do Santander berrou:
-A ver, Rianxo, cagüendiós, ¿quién es la Madre Patria?
O Rianxo estaba ao meu carón, durmido. O Rianxo andara xa os Sete Mares. Tiña cartilla desde os catorce anos. Coñecía os sitios polos cheiros e polos xeitos de puterío. Pero posto no Mapamundi só sabía apuntar para Ghalisia e para Rianxo.
O caso é que o Santander quería foderlle a sesta ao Rianxo e mandoume afastar del:
-¡Setenta y uno Treinta y uno Equis, fuera de ahí!
Obedecín porque o baño na praia de Cabanas non mo sacaba esa tarde nindiós (había baño e algo máis, tenro, ás veces con sabor a carmín).
-Hostia, Bigho, non me deixes –rogou o Rianxiño (ollo, a min chamábanme Bigo por excepción, porque conseguira que me deixaran ter bigote. Non era Vigo, que todos sabían que eu vivía en Ferrol. Tamén cómpre aclarar que naquel campo de concentración o meu número era 3171X, e que o Santander tiña unha memoria bestial).
Ben. Pois o Rianxo, en pé, ollado por todos os compañeiros de brigada, non sabía responder.
-¡Rianxo, dime quien es la Madre Patria o te vas a cagar en el día que naciste! –o Santander seguía disposto a matar.
Ata que o Rianxo se atreveu, supoño que como cando saltaba da borda ou peirao, esperando non caer entre o casco e a pedra:
-Pois… Pois logho ha de ser la Virguen Santisma…
O que quizais nunca soubo o Santander é que esa tarde na praia lle contei a anécdota á filla do xefe do cuartel. Por iso non se cebaron no Rianxo.
O Rianxo morreu nunha campaña do bacallao. Caeu pola borda dunha maneira rara cando no mar se facían grumos de xeo. Nesas condicións mórrese axiña. Nin o buscaron. Del só quedaron o pantalón de augas e a navalla, que levaba gravado “Rianjo” (curiosidade: no 68 todo era Rianjo, pero o Santander dicía Rianxo).

Share

4 Comments

  1. Xavier Alcalá

    Moi agradecido aos comentarios. Escribo desde Bruxelas, onde a guerra lingüística é constante. Flamengos e valóns non se queren entender. Os flamengos superan en orgullo de fala calquera pobo europeo. Cando se conta o caso galego, non comprenden tanta estupidez, tanto desperdicio… Seguiremos loitando.

  2. Xavier Alcalá

    Carlos, e todos, mirade en Youtube os spots do 150 aniversario da Italia: consola ver tanto imperialismo lingüístico fóra de España. Hoxe sería un escándalo con dereito a atentado facer na TVE o que está a facer a RAI: mofarse abertamente de todo o que non é toscano.

Comments are closed.