Como coñecín o Rato

Ola a todos (non digo o de “todas” porque a cousa vai en neutro. Non ten nada que ver co machismo. Outra noite falareivos das esaxeracións das nachas). Ola a todos, repito (aínda que algunha de vós sexa muller). Ola. Esta noite quero falar do Rato, don Rodrigo, de nome antigo.
O nacho estaba casado contra unha dos Canosa de Viveiro a andou a ruar por esa vila do norte. Despois seica se foi para as Américas, logo do desastre electoral do Mariano. E separouse e dicían que andaba cunha moza nova. Non sei, tanto me ten, que cada rato se lambe como pode. Ora, iso si: vouvos contar como o coñecín. Mellor dito, como se me arrimou: mexando.
Non é a primeira vez que coñezo alguén do sistema en tal situación: no mexadoiro. No pazo de Trasalba, logo dunha misiña pola alma de quen non se atreveu a chamarse Outeiro nin en modo literario, monseñor Rouco veu arrimar a pirola ao meu lado, e fíxome graza dabondo ver como desabotoaba tanta sotana…
Pero indo ao noso, o do Rato, de apelido curioso, galego ou asturiano, de animal con atributos especiais (hai Raposo, Golpe, Cabalo, Touro –aínda que este pode ser toponímico–, Pato, Pombo, Coello…); indo ao noso direi que hoxe me veu á cabeza o Rodrigo porque estou seguro de que lle andou metendo ideas na cabeza á Salgado, esa loura que debe ser galega de orixe á que lle cadraba mellor o apelido Doce, tamén do Impaís.
Ao Rato fícalle pequena a Cajamadrid, caixa-banco da Centralia. Quere máis. Xa se lle vira a cor da pelica en ocasións anteriores. Nin el nin o Paco González de Chantada (onde non lle queren nin moito nin ben, por ruinceiro) nin outros señores coas conciencias manchadas de cor tixolo poden deixar que exista unha caixa de aforros en funcionamento na Mariscaría de Madrid ao Noroeste. Non.
O caso é que hai moito, cando o único que se sabía do Rato sen Botas era que viña sendo un ricacho, coincidimos na Festa do Albariño. El ía de paisano madrileño en terra da muller e eu capado, ou sexa: coa capa da Irmandade dos Viños Galegos. Así foi como me atopou don Manuel, que levaba capa do Albariño. E, como don Manuel é moi particular, comentoume as virtudes da capa miña, para inverno e verán con lle dar a volta (un invento do Manuel Mariño, alias Roberto Verino), e, sen transición, lanzoume preguntas sobre redes de telecomunicación. Respondinlle na presenza do seu cuñado Robles Piquer, apoiado no bastón, en aparencia máis vello. Ollábanos –a min e ao outro capado– tras lentes grosos, e non falaba, divertido. Sen lentes –e daquela sen barba– tamén nos miraba o Rodrigo.
Con artes de suxestión, suxerinlle ao Presidente que eu ía camiño do aliviadoiro porque logo comezaba o xantar. Don Manuel aprobou a miña idea (el viña de realizar a función) e alá fun.
Estando no acto de tocar o conduto dos praceres e os pecados foi cando se me puxo en paralelo o futuro ministrísimo. Díxome que, pola conversa oída, deducía que eu era enxeñeiro de telecomunicación e pediume que influíse na xunta do meu colexio profesional para ir falar ao Parlamento cunha moza de apelido Mato (¿tamén galego? Moito sangue deu Galicia ao mundo) sobre a que se chamaba daquela a Lei do Cabo. Prometín falar cos colegas da xunta directiva. Sacudimos os instrumentos, lavamos as mans e fomos xantar, afastados (e eu ao lado do Julio Iglesias)…
Este día atopei o Rato na T4 de Barajas. Vino apurado e coidei que ía ao cuarto de baño. Virei de rumbo e seguino cunha intención: a de me pór á súa beira e solicitarlle que me conseguise audiencia co señor que manda no banco de España. Pero o Ratiño Barbudo auñaba de carallo, pasou de cuarto de baño e tirouse para fóra, cara a Madrid, que é un pueblón manchego cun belísimo museo, o do Prado. Eu ía para Bruxelas e renunciei.
Se –eu, enténdase– vise ao gobernador do Banco de España diríalle que teño en mente unha nova guerra irmandiña. Cando triunfemos, o noso banco único vai ser a Caixavella do Impaís. A nosa moeda, a mota. Motas dábaselle á Taconatá, pobre oficial de Ferrol, que as collía no cunco da man sempre coa mesma cantilena: “Así non damos chegado a ricos”.
Boas noite e felices soños de abundancia.

Share