O púlpito (A voapluma, Diario de Ferrol, 31/10/2001)

<

p align=”justify”>A auga do porto segue ao mesmo nivel, como se non houbese mareas no labirinto dos fiordes. A mañá abre a modo e percíbese un sol vago entre clareiras da nubes.
Stavanger ten unhas horas de animación nas rúas típicas, curvas e empedradas á perfección. Por alí, comprando a prezos incriblemente caros, andas figuras moi diversas –entre as que, de cando en cando, xorden os tipos enormes e as mulleres belísimas do estereotipo “viquingo”…
Á fin da xornada, que é cedo, e coa mesma luz escasa de todo o día, acompaño un colega a unha viaxe de pracer durante a que nos dispomos a falar de negocios.
O barco énchese de ingleses, familias con nenos que han ter vacacións raras neste tempo, aínda que se cadra vivan aquí porque os pais traballen no negocio do petróleo.
Avanzamos por un mundo pechado, de rochas desgastadas polo xeo que corría hai dez mil anos. Fundiuse o glaciar e a auga salgada entrou polo val.
O fiorde de Lyse é silencioso. Só se escoita a auga das fervenzas que se desmelenan, brancas, desde as montañas sobre o gris do granito; e o saltar dos salmóns nas gaiolas redondas en que se crían.
Nada de xente. Entre o bosque ocre, algunha casa pintada de vermello.
Falando dos porqués de gañar e perder na vida comercial, imos chegando a un lugar único no mundo: á Rocha do Púlpito, paralelepípedo de seiscentos metros de altura sobre o negror das augas.
A lenda di que un día han casar sete irmáns con sete irmás e ese día caerá, levantado unha onda que ha levar por diante canta vida atope: cruel lenda.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 31/10/2001]

Share

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*