Unha foto (A voapluma, Diario de Ferrol, 18/09/2001)

O pasado venres, día 14, deiteime farto de ver a CNN e tantas bandeiriñas ianquis. No devaneo que antecede ao sono pensei un artigo sobre literatura e mulleres, que escriben de menos.
Non me durmía e amolábame o saber que á mañá do sábado tiña que examinar na facultade.
Amañecín. Entrei no coche e apaguei a radio, porque quero ser eu quen elabore as ideas do horror que se aveciña…
Por unha desas casualidades que ten a vida, tan casual e tan tola, puxen a funcionar o teléfono móbil para lle explicar a unha alumna algo sobre as microondas, e daquela entroume a chamada dunha moza da editorial Obradoiro: morrera a Mari Carme Vázquez. Deume hora de cerimonias e enterro en Compostela.
Rapidamente pensei na solución a un problema difícil: exercer de avó e de amigo ao tempo, estando de viaxe os pais e os outros avós da Irene.
Rematado o exame comprendín que non había arranxo, e que a miña amiga saberá comprenderme desde o Alén en que nos reencontraremos.
Criámonos xuntos, veciños, compañeiros de xogo. Foi no Ferrol profundo dunha novela “esplendidamente adxectivada” que a Vázquez —matemática metida a facer libros— coñeceu coma min.
Nunca lle dei un texto a publicar e declaro a miña falta de consideración.
Hai tempo que me fixo unha terrible confidencia en Vigo. Hai menos que preguntei por ela, con medo.
Agora non dou afastado da mente a foto da miña primeira comuñón. Xa faltan dela dúas neniñas de branco: miña irmá Mini e a Mari Carme.
Quedamos o Toñito Vázquez e eu. Para chorar, que é vivir.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 18/09/2001]

Share

Deixar unha resposta