Hernández (A voapluma, Diario de Ferrol, 26/06/2001)

O véspera aconteceu para min na Coruña. A Helena (a miña perpetua) e eu rimos de algo escoitado na Noruega: unha guía daba como norueguesísimo o lume que marca a entrada do verán…
Nada tan galego coma as lumieiras, logo do solsticio. Ou, se cadra, todo sinxelamente europeo, resultado dunha Europa que nos une coma corrente subterránea. E que, no corazón de europeos, salta ás Américas:
As cacharelas chegan na memoria familiar da miña muller ata Bonifacio, un lugar perdido na pampa. Alá, no medio da xeada que torna brancos os pastos, facíanse fogueiras polo San Xoán (como se celebra o rito do Nadal naquelas calores do decembro austral)…
Ardía a Coruña, cidade de aluvión que vai descompondo a cultura tradicional dos galegos arribados a ela en procura de “progreso”.
Curiosamente, perviven xogos de aldea trasladados ás esquinas da urbe madrileñizadora: diante da cafetería Alcalá un rapaciño vestido de chándal toca a gaita como o puido facer o seu avó. E o resto da familia asa sardiñas, bótaas á boroa e come nelas.
Riazor era unha miriada de luces, e de bebedeiras, na noite sen luar. As ambulancias gritaban, histéricas. Pero o pobo era feliz…
Só había tristeza no escaparate de librería Hernández, unha máis das que pechan. Alá, libros a metade de prezo.
Entre eles, Viaxes no país de Elal, un país (a Patagonia) que fixeron os galegos; algún deles, profundamente coruñés; que ten na casa terra da Coruña e, de cando en cando, bota unha miguiña na boca.
E a noite —iluminada— vai coma un —etílico— río…

[Diario de Ferrol, A voapluma, 26/06/2001]

Share

Deixar unha resposta