O crego (A voapluma, Diario de Ferrol, 28/05/2001)

Para a sesta, e dubidando das miñas capacidade de avó, entregáronme á Irene. Baixei a persiana, puxen a televisión a pouco volume e deixei rolar a cativa sobre a cama ata que se entregou a Morfeo, cos braciños rolizos en cruz.
Dúas horas despois estabamos os dous a ollar pola fiestra. En fronte de nós un edificio de vivendas. Embaixo, a praciña punteada de chicles que os pícaros van cuspindo.
A Ireniña observaba as pombas e as gaivotas, os nenos e os cans, o barullo bo da vida que segue na súa irrazón.
Eu enxergaba un veciño, crego pulcramente ensotanado, entrado en anos, que compra o ABC no quiosco e fala o mínimo da cortesía.
O señor padre lía no seu cuarto un libro que pode ter que ver co que eu leo frecuentemente, o que conta as andanzas dun tal Xesús de Nazaré, alá nas terras da Palestina.
Ese veciño é a miña envexa, porque supoño que vive na absoluta convicción de que todo o do Novo Testamento corresponde ao paso do fillo de Deus pola terra. Tamén, de que el representa a ese Cristo no momento en que escoita a confesión dos pecados dos seus fregueses. E non ha ter dúbida de que hai corpo e alma; de que, logo da morte do corpo, a alma segue viva con destino á Eternidade…
Pero ás veces imaxino que o cura de enfronte tamén olla para min -aínda que de esguello- e sente a envexa de quen renunciou ás carnalidades que conducen a durmir a sesta cun pequeno.
Tal vez si e tal vez non.
O meu consolo é que el non pode apalpar nada das súas relixiosas visións en canto eu recibo bicos babosos da Irene.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 28/05/2001]

Share

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*