Galopada (A voapluma, Diario de Ferrol, 15/05/2001)

O pasado domingo, logo de tres semanas de non cabalgar por culpa da gripe noxenta, dispúxenme a un gozo que só se entende cando se sente.
O Impaís esmeraldino é terra de misterios para cabaleiros animosos, cos que dificilmente chegarán a competir os moteiros máis arriscados nin os ciclistas afoutos, eses que, cando a costa se fai imposible para as rodas da bici de montaña, botan a máquina ao lombo e trepan.
Entre misterios de toxo e xesta, eucalipto e piñeiro, ese día fixen excursión con xente moza ata un curuto coa súa rocha granítica partida en dúas, sobre outra base de pedra esburacada, chea de pías.
Desde alí o mundo terrestre parecía unha miudeza; e o Atlántico, punteado de barquiños, redonda inmensidade.
Logo de atoparmos camiño de baixada e cando as cabalgaduras entenderon que iamos face á querencia, todo foi un deixarse ir. A Aixa, folgada por tantos días sen aventuras, insatisfeita de traballar no picadeiro, quería adiantar os colegas, bufando e sobretrotando.
Ata que recoñeceu camiño despexado por cima de Canzobre, onde dixemos adeus aos outros excursionistas. E desde alí non parou de galopar unha legua cara a Morás.
Nada tan emocionante hai coma un galope, que dispara lembranzas doutros: nese domingo, sobre as pistas dos montes de Arteixo víame a perseguir avestruces na pampa do Rio Grande do Sul. Vivía e revivía, a rédea solta…
É común nos humanos preguntárense como e cando ha ser o derradeiro xogo de amor carnal das súas vidas.
Os xinetes tamén tememos chegar á derradeira galopada.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 15/05/2001]

Share

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*