Orellóns (A voapluma, Diario de Ferrol, 25/04/2001)

Apañei unha gripe que compensa a falta de catarros deste inverno inacabable que estamos a pasar. Desde xuño do 2000, en pleno inverno austral, non sufría nada semellante.
Daquela, en Buenos Aires, aproveitei a cama para reler Uttemost Part of the Earth, espléndida visión da Terra do Lume feita por Lucas Bridges, que chegou a coñecer os indíxenas da verdadeira “fin do mundo” cando aínda non os matara -precisamente- a gripe dos brancos.
Desta volta enguedelleime cun libro interesantísimo, dun interesante personaxe: Operaciones militares de la guerra de España, de Luis María de Lojendio, a quen se lle nota o seu acérrimo franquismo; pero, ao tempo, a finura intelectual que o obriga a ser diplomaticamente equilibrado nos xuízos.
Con este último nas mans pasei o Día do Libro, preguntándome, unha vez máis, por que se escribiu tan pouco da inmensidade de aventuras persoais producidas pola “Gloriosa Cruzada”.
E a situación lembroume aqueles tempos da infancia e a adolescencia en que as gripes representaban tranquilidade de leito e novelas.
Cheguei coa memoria ata a gripe asiática (algo tan terrible que mesmo o meu pai, ¡médico!, padecera). E a evocación levoume aos orellóns, que foran máis ca unha gripe e me permitiran ler os dous tomos de Os fillos do Capitán Grant
Curiosamente, pasados moitos anos, logo de andar dabondo pola Patagonia volvín reler esa peza ilusionante e fiquei desilusionado: Verne pintaba nela paisaxes e personaxes absurdos.
Pero os lectores sempre llos aceptaran, porque facía Literatura.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 25/04/2001]

Share

Deixar unha resposta