O “breaker” (A voapluma, Diario de Ferrol, 15/03/2001)

Era martes e 13 cando soaron os espertadores, sobre as seis da mañá. Erguéronse mulleres e homes con intención de colleren o avión de Madrid, o primeiriño, o que dorme aquí.
Caras frescas de ducha, loción e maquillaxe penetraron no espacio da cabina, colorido de maneira que non excitase os nervios de ninguén.
Acomodáronse, recibiron os xornais de cortesía e —confiados— mentres amañecía puxéronse a ler o de sempre: País Vasco que cansa a todos, vacas tolas que xa fartan, dioxinas dos peixes que nos van tolear, inmigración clandestina e xerarquías eclesiásticas polo medio…
O primeiro síntoma de día malfadado veu co aviso do “comandante” (así se fan chamar os conductores de avión, como se fosen xente de mar). Dicía que fallaba o “breaker” dunha válvula. O tipo (seguramente “muy español”) non foi capaz de dicir “interruptor” (ou, máis explicitamente, “interruptor de corrente”).
Despois sóubose que o fallo persistía e que o reposto tiña que vir ¡de Madrid!, lugar onde hai de todo, onde todo é posible. O conductor sentíao moito, pero os viaxeiros tiñan que desembarcar…
Desembarcamos en martes e 13, por fallo técnico. Cadaquén procurou continuar viaxe. Eu procurábao con presa, porque tiña unha secuencia de entrevistas que se derrubaba co atraso, por efecto dominó.
A primeira era con xente do Instituto Cervantes e da Universidad Antonio de Nebrija, para falarmos da substitución innecesaria de termos técnicos españois polos ingleses.
Coma o tal do breaker que nos deixou en terra logo de tanto madrugarmos.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 15/03/2001]

Share

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*