O albeite (A voapluma, Diario de Ferrol, 08/03/2001)

Volveron as chuvias, augas bravas que alagan leiras; ríos superan pontes, e unha vez máis cabalgamos, protexidos contra os ceos inclementes.
O chapeo de coiro libra a cara das pingas que se espacian e deixan ver a paisaxe verde, desflorada polo azoute de sarabia de días atrás. Ese sombreiro veu de Wyoming e lembra montañas, neve, cabalos e cow-boys con longas gabardinas enceradas.
A capa non veu de tan lonxe -só de Arzúa- para cubrir o lombos de xinete e besta. Da capa, con sobrecapa, xorden pescozo e anca da egua mansa, sabedora, que non erra ao pór os cascos na pontella cuberta polas augas; que non para de avanzar, afundida ata os peitos, polo herbal plantado de eucaliptos que o vendaval deitou…
Falamos. O Waldo non só é guía por vales e montes do presente senón por mundos pasados de oficios e relacións. Afortunada a súa memoria, de home que tratou sabios doutros tempos.
Hoxe deixamos as vacas a pacer, coitadas, que non todas andan tolas, e latricamos da aftosa, que sempre houbo e é perigo real para animais de uña partida.
Así xorde na conversa un personaxe cunqueiriano, un albeite que o Waldo, de neno, acompañaba en negocios de saúde das facendas.
Polos síntomas que lle daban, o curador tomaba precaucións. Se prevía mal de boca e pé, deixaba a cabalgadura lonxe do lugar da praga, vestía unha roupa vella e calzaba alpargatas miserables.
Consultaba, daba remedio e, rematada a visita, espía aquelas pobrezas e mandaba escaldalas nunha pota vella.
Facía iso e non fora á universidade.
Pero sabía facer.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 08/03/2001]

Share

Deixar unha resposta