Cachola (A voapluma, Diario de Ferrol, 23/02/2001)

Cachola, cacheira, cachucha… Comezamos polo mesmísimo fociño, co que o defunto se fartou de fozar durante o tempo en que non lle chegou o seu novembro. Seguimos para tras, e roemos da carne que foi músculo poderoso, coa se pechaban a queixadas sobre calquera cousa —quizais nunca castaña ou landra, que dan o sabor máis rico. E pouco a pouco achegámonos á santa orella, que ten gordura e cartilaxe coma o nariz.
Sae de nós todo o atavismo necesario para facermos un manxar do animaliño de Deus que máis se vén parecendo ao home, e non só polo dito vello (“se queres ver o teu corpo, esfola un porco”) senón polo que andan a dicir os científicos.
Acompañamos a cachola con grelos de marabilla, cocidos na tona graxenta do cocho e os chourizos. Non faltan patacas tinxidas de vermello, achourizadas; nin garavanzos, manteiga vexetal.
O viño é tinto, taninoso, que fai traballar as parótides; e a gula, un festín necesario en tempo de Entroido, case de primavera.
Xantamos e, de súpeto, vén á memoria o aniversario: son vinte anos. Vinte anos desde aquel medo da volta atrás, á España dunha xeración anterior; ou de sempre: unha España en que xente de uniforme, convencida de encarnar a Patria sen necesidade de votos, se metía a desfacer o feito polos que conseguiran representar a vontade popular.
Aquel día non foi venres de Entroido, pero na distancia vémolo coma tal, con dereito a xenerais, que non entraron a cabalo pero querían facelo en tanque.
Foi entroidada de uniforme, inesquecible —non na Ulla senón en Madrid.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 23/02/2001]

Share

Deixar unha resposta