Morfina (A voapluma, Diario de Ferrol, 05/02/2001)

Estaba a vella a morrer e seguía a aprender, di a xente; e ten ben razón. Nunca acaba un de ver cousas que lle producen espanto (marabilla, non sempre horror).
O asunto é que os antropólogos non estudian as necrolóxicas cotiás, nas que a inmensa maioría das persoas que neste mundo foron se retratan por única vez, dando ao público os seus nomes.
Con seriedade de adeus, dan os de pía mais apelidos e alcumes, que definen un pobo na súa gama de matices culturais…
E vaiamos a un caso recente, comentado con licencias de quen inventa personaxes:
Á boa da señora -que gloria haxa, coitada- non lle fixo falta alcume, con seguridade; porque tiña un dos nomes máis estraños que escoitar se poidan: Morfina.
O que queda por saber é como lle foi imposto na pía tal nome, porque calquera persoa que tivese a mínima relación coas dores intensas sabe o que iso significa: un narcótico que some o doente no máis profundo dos sonos.
Morfina vén de Morfeo, o deus do sono, que en soños enviaba formas de persoas ao que soñaba, sendo morfé -como din os diccionarios- a palabra grega para “forma”.
Morfina suxire algo grave, por doenza ou por adicción, que non se lle escaparía ao crego que acristianou a recentemente falecida.
¿Que levou a pais e padriños a tal nome? ¿Aparece no santoral? Isto último, probablemente si, pola idade da muller, nacida en tempos de nacionalcatolicismo, na metade do século.
E unha elucubración sarcástica: as mulleres de idade media, coma ela, morren principalmente dun mal cruel que se amortece coa morfina.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 05/02/2001]

Share

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*