Contar a morte (A voapluma, Diario de Ferrol, 30/01/2001)

Noite dura, de vento a bradar; de chuvia a azoutar os vidros. Soñei que, estando no traballo, se producía un fallo no sistema informático, algo preocupante, que paralizaba oficinas e laboratorios a falta de medios de impresión. Decateime logo de que estaba a soñar; e, segundo acordaba, asustado, discorrín que me achaba na casa.
Despois identifiquei a orixe do que me quería espertar:
Unha impresora; un aparelliño que non ten conmutador de enerxía. Sempre está enchufado á rede eléctrica e ponse en marcha cando o ordenador do que depende lle manda imprimir.
Cada vez que se desenchufa, ao volvelo enchufar os seus mecanismos fan movementos que emiten sons agudos, notorios no silencio da noite…
Esperto, comprendín que o servicio eléctrico estaba a fallar, e que, cando se recuperaba, a impresoriña armaba aquel barullo molesto.
Erguinme e desenchufeina.
Pero xa non puiden durmir máis.
Un pensamento que ás veces me asalta veume en horas de durmir baixo o temporal: o de morrer durmindo, de xeito que o meu derradeiro momento de consciencia sexa o de antes de durmir. Cada inicio de sono é un adeus.
Cavilei niso e, despois, en que vou canso, farto de que non se cumpra nada do que soñei na mocidade. Sentín vontade de morrer…
Esta mañá pasei por un cemiterio. O furacán cebárase nas flores que nada importan aos idos.
E entroume polo corpo unha tristura tan grande coma a da paisaxe desolada, invernal. Atristuroume saber que non poderei relatar a miña morte, nin a voapluma.
E decidín agarrarme á vida.
Para ila contando.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 30/01/2001]

Share

Deixar unha resposta