Eclipse (A voapluma, Diario de Ferrol, 12/01/2001)

9 de xaneiro do 2001, día difícil de esquecer:
Unha vez máis comezou de noite. A praciña daba mostras de chuvia e o quiosco era un iluminado reclamo de novidades impresas.
Na autoestrada foise espesando o tránsito ata se converter nun parón. Houbera accidente, e, metro a metro sobre o asfalto, deu tempo a que amañecese.
Amañecía no viaducto de Miño e as luciñas dos barcos ao abrigo na ría de Ares confirmaban a volta do temporal. A radio anunciou o desastre dun cargueiro, o perigo das toradas que rolaran para o mar…
Cemiterio de Catabois, frío de mármores. Damos compañía a un amigo que acaba de quedar sen mai.
Caras da infancia deformadas polos anos. Dor de vida pasada, e unha forza estraña na voz do crego que xa fora o noso profesor de Relixión, que mesmo aparecía reflectido nunha novela como nun espello cóncavo.
Nicho. Lousa. Xeso. Coroas. Mans aterecidas que tocan o corpo abrigado do amigo e as súas mans temperadas polos apertóns.
Traballo, e o temporal que se envorca como unha maldición na ría. Gritos de aves, ondas sucias, terrosas, escuma a voar. Preguntas sobre ter ou non ter existido…
Na radio, de volta para a casa, anuncio de eclipse. Noite e unha sensación deliciosa: ver a lúa entre as nubes, lucente por cima, ensombrecida no resto.
Curioso: contemplar o eclipse a carón dun fillo adulto que de pequeniño, en ocasión semellante sobre o Río da Prata, dixera unha frase infantil e rotunda:
“Mira, papaíño, a lúa está rompida”.
Lindo: rematar o día con tantas saudades do que se foi para sempre.
Amén.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 12/01/2001]

Share

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*