San Porco Celta no Impaís

San Porco Celta ben merece un día no santoral do pobo panteísta que habita o Impaís chamado por uns Galicia e por outros Galiza. Pasou o Entroido pero non deixamos de traballar duro co queixo e os dentes. Os músculos maséteres, os máis poderosos do corpo, aplícanse a toda potencia desde o fociño ao rabo dese animal doméstico que criamos para acabarmos coméndoo cocido, guisado, fritido, asado, salgado, embutido… San Porco.

Curioso que no país do autoodio naza a comezos do século XXI unha devoción asociada a un mito, o do celtismo. Di moito da galeguidade o lle hamar “celta” a unha raza de porcos que probablemente xa acompañaban as vidiñas dos habitantes precélticos…

Todo isto vén ao conto de que volvín pola feira de Paiosaco (ou Peisaco, como a fonética da lingua en disolución manda deformar) despois dunha ducia de anos. Antes ía con certa frecuencia, nas excursións a cabalo dos domingos. Iamos en tropa comprar arreos para as bestas e a botarlle ao corpo unha de callos máis uns viños (a Benemérita non para xinetes para lles facer soprar).

Desta volta fun porque unha moza americana (ianqui das que van abandonar o territorio do Adolf Trumpfler et caterva) quería mergullar nunha feira típica. E mergullou; e gustoulle especialmente a grande mostra de todo tipo de derivados do porco. Mesmo quixo facer foto no telderete do Porco Celta santificado.

Muller con moito mundo ás costas (traballa nunha ONG dedicada a evitar a prostitución das rapaciñas), ficou que non cabía en si ao ver a amalgama de xentes e produtos a vender no mercadiño aberto. Grelos dun verde soñador, tomates coma cabaciñas vermellas, restras de allos coma trenzas (das que moito gustou a visitante), noces aínda manchadas do zume negro da casca… Roupas penduradas e tiradas polas mesas; ferramentas para horta e leira; aparellaxe de tractor; talabartería en coiro… e -o dito- o porco a mandar sobre toda a oferta de manxares.

A miña acompañante, que fala idiomas e ten ollo para as etnias, logo distinguía entre galegos, a vender e comprar, mouros nos mesmos afaceres e negros so a vender (todo falso e polo chan). Tampouco lle escaparon os “mouros diferentes”, xitanos.

Axiña veu a súa pregunta: ¿Cal é a poboación de Galicia? Porque os vendedores de roupa de pel morena -xa llo dixeron eles en francés- eran marroquís, como as mulleres novas con nenos no carriño e a cabeza cuberta que seguían atrás dos seus homes polo medio do rebumbio feiral. Expliqueille que eses magrebís eran -aínda- anécdota no país adorador de San Porco (agora Celta, “criado con landra e castaña”); que os xitanos “sempre” existiran e os paisanos da miña infancia tíñanos en moita consideración por seren tan espelidos que sabían falar castelán. E que os senegaleses (en maioría) que estabamos a ver formaban parte dun negocio mundial: o da venda de imitacións, principalmente made in China.

Do adorado porquiño todo se salga e se roe

A inmersión na realidade baixo o sol frío dun domingo invernal tróuxome lembranzas dunha adolescencia feliz ao lado dunha feira, a do 21 de cada mes. Daquela as feiras eran de paisanos, a vender e a comprar. Hai cincuenta anos, ¿quen vira en Galicia un mouro ou un negro? Os que fixeran a mili nas “provincias africanas”? ¿Quen podería imaxinar linguas tan raras nunha feira? ¿E xitanos con grandes furgóns e tendas de roupa?

Gustáronme uns calcetíns fabricados en Ourense, moi adecuados para as botas de tripar corredoiras, e botei parrafeo coa feiranta que mos colocou. A muller, de Verín, queixouse da realidade que a rodeaba. A ela, por ser cidadá española sen dúbidas, obrigában a ter toda a documentación en regra, como taraballadora autónoma dedicada a venda ambulante. Por contra, marroquís, xitanos e senegaleses campaban sen dar contas nin aos concellos, nin á Xunta nin ao Estado. “E mellor que non os aperten para que digan de onde sae o que venden”, concluíu.

Cerrando circuíto logo das boas medias de lá compradas, fun reclamado polos apelos dunha “zamorana” (calé) gordísima co cabelo osixenado. No seu posto mesturábanse a roupa interior de muller, a roupiña de cativos e a comida: paquetes de legumes secos e latas de peixe sospeitosamente grandes. Ao meu carón, un señor de chaqueta e gravata falaba cun uniformado de pistola ao cinto. En voz baixa, pero non tanto como para que eu non oíse, dicían ás claras que “todo iso” (a comida que exhibía a xitana rechamante) procedía do “banco de alimentos”…

En fin: cousas veremos. E cousas ha de contar polo mundo adiante a moza que comigo percorreu o que cualificou como “santuario do Porco Celta”.

Share

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*