Tres Terras (A voapluma, Diario de Ferrol, 26/10/2000)

O aeroporto, cheo de xente, dá unha impresión de masa excesiva e internacional; de rebumbio, lombrigueo e sálvese quen poida.
É un lugar de abuso. Todo o que se vende dentro é máis caro que fóra. Quen pide algo nese recinto é como quen vai ao médico: está disposto a pagar canto lle esixan.
Cunha excepción ao ladroízo: a farmacia. Os medicamentos teñen prezos normais.
Pódese comprar unha caixa de aspirinas sen receo. E, de paso, aprender algo máis da humana condición:
Unha mociña belida de fala inglesa tenta comprar a “pílula do día despois”. Como o mancebo non entende, o comprador de pastillas vulgares axuda na traducción.
As cores soben ao rostro da que non quere ser mai –e coradísima marcha ao saber que precisa de receita…
Polos corredores segue a masa apelotonada. Os altofalantes avisan de que non se deixe de vixiar a equipaxe.
A espera mátase a ler. Unha reportaxe de revista mostra un cemiterio de fetos na Italia. Nese país con mínima taxa de natalidade actúa unha organización enterradora de criaturas expulsas do ventre materno.
Esperma. Óvulo fecundado. Mórula. Química orgánica. Física. Alma… Todas as palabras conteñen información.
Informa outra reportaxe que necesitariamos dúas Terras máis para satisfacermos as necesidades da poboación actual –se todos os habitantes do mundo gozasen canto da vida levan os ben mantidos.
Chaman a embarcar. Un desacougo grave, malthusiano, apodérase do pasaxeiro que comprara as aspirinas.
Garda a revista na carteira e pregúntase como pór límite ao que é natural.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 26/10/2000]

Share

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*