Ao xabaril (A voapluma, Diario de Ferrol, 18/10/2000)

Unha vez máis, Waldo Felípez é o guía. Fórmase a tropa e vai cruzando o val de Loureda, cara aos montes do fondo. Diante dos cabalos brinca o Lolo, un can ben peculiar, que sabe os camiños da espesura e nas encrucilladas para, agardando que o dono lle indique a dirección do seguinte treito.
Hoxe o Loliño, marrón e negro, delgado, vai feliz: conseguiu unha orella de cocho, que ninguén lle discute, e gabea polas costas sen ceibar o manxar gorduroso, no que roe ás veces, con deleitación.
O día é orballento, esplendidamente outonal: os figos derradeiros xúntanse en tentación ás primeiras castañas dos ourizos, que abren sos; e non falta algunha mazá que acadar desde a altura da sela. Os cogumelos ollan para os xinetes desde o chan, coas súas formas misteriosas. Hai entre a arxila pálida unha flores de cor alaranxada, que parecen de cera…
E, de súpeto, atravesan as cortinas vexetais -eucaliptos, carballos e piñeiros en mestura- un son de corneta e ladridos.
-¡Alto! -manda o guía-. Por aí andan ao xabaril, e con eses cans non se pode xogar.
O Lolo, trabando na orella de porco manso, levanta os ollos para o Waldo e parece asentir: velaí cans encirrados, que xa probaron sangue de porco bravo.
Volve soar a corneta e viramos de rumbo, afastámonos dos cazadores, cunha sensación épica.
Mais logo atopamos o xefe da expedición cinexética e toda ilusión vén abaixo: dos petos do chaleco aflora un radioteléfono.
O da corneta era só por cumprir coa función. Pero, de veras, a operación diríxese a forza de microondas.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 18/10/2000]

Share

Deixar unha resposta