A pesca (A voapluma, Diario de Ferrol, 08/10/2000)

Mañá gris sobre o Cantábrico. Chuvia. Restaurante iluminado, luminoso, praceres mariños no menú. Embaixo, unha praia azoutada polo látego das ondas que rompen de vagar. Ao lonxe, unha illa que se ergue negra, con touca de brétema. A escuma do mar fai contraste nos cantís dese anaco de terra desterrada.
Xa coas anchovas a conversa avanza sobre a pesca, coa memoria nos últimos (oxalá derradeiros) desaparecidos.
O Arosa —din— estaba matriculado na Inglaterra e levaba a bordo dous africanos. As cousas do Gran Sol están feas. Coma as da pesca en xeral.
O mar acábase. Antes, por fronte das rochas que agora ollamos saían as langostas a mazo. Agora nada sae, nin peixe. A baixura decaeu; e a altura está a espernear.
Cómpre meterse ás trapalladas da matrícula inglesa, e a contratar africanos; e peruanos. Porque os rapaces non queren pescar.
E porque unha pesca decente demanda coidados, seguranza e hixiene, e soldos, que fan inasequibles os prezos do peixe.
Non hai xente. É necesario reducir as tripulacións. Os robots teñen sitio a bordo; e non é brincadeira:
Se queremos que o mar siga vivo, as artes de arrastre deben ir a menos, e as selectivas a máis.
Nada máis selectivo có pincho; pero as liñas levan moitos anzós, e cada un deles, o seu engado.
Hai engado natural, de sardiña, ou artificial, de “morcilla”, que un autómata ha de colocar en cada anzó.
Automatismos contra a depredación do arrastre…
Conversa de xantar. E o mar, que tanto peixe criou, rompe indiferente na praia, como se nada lle importase ficar baleiro.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 08/10/2000]

Share

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*