Tá luar (A voapluma, Diario de Ferrol, 10/09/2000)

O patrón do barco chámase Albertinho e ten dezaseis anos. A nosa cociñeira non ten nome, só sorriso. O guía, Sandro, é caboclo, fillo de italiano e india. Todos coidan duns hóspedes que comen peixe con sabor a terra, cando os seus son peixes con sabor ao mar da Fisterra.
Despois do xantarciño vén a canoa, e a pesca de pirañas con engado de carne podre. A selva é un labirinto de plantas a sobreviviren na auga. Os macacos berran e vencen as pólas. As cigarras celebran a calor. As pirañas, expertas, comen a carnaza e foxen. Pescamos sardiñas de río.
Ao solpor a canoa avanza por un mundo de soño: as lianas estrangulan árbores; calquera ave coñecida, do gabián á garza, toma cores de criatura irreal.
E, posto o sol, sae unha lúa bretemosa. Só o luceiro vespertino fura os vapores do Amazonas. Os sapos arman unha algueirada coral. É a hora de se encontrar cos xacarés, saurios do mito neste mundo de auga.
Baixa un rapaz da súa cabana palafítica (feita sobre paos de cinco metros: diferencia de nivel entre enchente e seca do río) e lévanos aos igarapés do misterio.
Só con vista de fillo do mato, o caboclo é capaz de distinguir o reflexo da súa lanterna nos ollos dos crocodilos agachados entre herbas altas. Só con valentía selvática será capaz de agarrar algún, xove, inexperto, para mostralo.
Pero son poucos. Esta caza incruenta é un fracaso para el. Descúlpase: “Tá luar”. O luar non axuda.
E voltamos para Manaus, cidade de máis dun millón de almas que brilla na negrume sobre a súa barranca do río Negro.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 10/09/2000]

Share

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*