Gadir (A voapluma, Diario de Ferrol, 15/08/2000)

Caeu o vento e o comandante Muñoz-Delgado mandou arriar velas do Elcano. A pau seco e motor comézase a ver un soño de volta das Américas: unha liña deitada, Cádiz, faro e fortaleza, “La Habana sin negritos”.
Aos poucos, barcos e helicópteros vanse achegando ao veleiro; avións dan a benvida nunha exhalación. Crúzanse saúdos de borda a borda.
E logo chegan as despedidas, a última foto cos compañeiros, unha enorme saudade en día de sol: xa se viviu; foron 481 millas, catro noites, tres días e medio. Nas maletas fican os libros que non se deron lido; na lembranza, conversas infindables, e unha necesidade de repetir…
Soan as bandas, os himnos. Xefes e oficiais da Armada fan cerimonia. Os mariñeiros preséntanse nas alturas das vergas uniformados; e despois, de paisano, para saltaren a porto. Os convidados recollen a equipaxe con tristura. Capitáns de iate compiten en uniformes cos militares.
Cádiz, de torres brancas e pedra clara roída por séculos de mar e vento, ten un rostro humano sazonado, con modernidades de moto e casco e alegría de chiringuito na praia longuísima que Deus lle concedeu. Manda a beleza morena, delgada, xeitosa.
Os gaditanos cantan ao falaren; son cento cincuenta mil con dona Teófila á fronte e non saben o que vai ser dos estaleiros da bahía. Pero a loira sabe pedir por eles en Madrid.
Por iso, de momento, mañá e tarde toman baños na auga tépeda que mira a avenida de Amílcar Barca, e de noite comen pehcaíto e langostinos con cervexa e viño branco.
Cidade trimilenaria, Gadir parece feliz.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 15/08/2000]

Share

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*