Galicias (A voapluma, Diario de Ferrol, 13/07/2000)

Nestes días andaba o pobo a queixarse do mal que se porta o tempo connosco.
Todo depende de puntos de vista, claro, porque a chuvia de verán non é o mesmo para quen anda a mirar como lle medra o millo que para quen traballa pechado nunha oficina.
E tampouco hai queixa para os montes, que se queimaron dabondo en meses pasados (“por causas intencionadas” segundo informan os sabuxos da policía ecolóxica máis eficiente do mundo).
Ora, isto do tempo revirado dá para moito comentario, e un deles é o que se fixo hoxe en presencia de Xesús Couceiro, libreiro que sabe de libros e de sobrevivir, con chuvia e sen ela, no oficio.
Para o do tempo hai varias Galicias:
Pintando faixas grandes no mapa, ficaría unha ao norte, a ollar para o Cantábrico, na que o sol non se ve nin a forza de nordés, que lle bota todas as brétemas.
Unha segunda faixa viría sendo a que comeza no arco Ártabro e, ao seu fondo, xa deixa que as videiras medren (en Betanzos), con zume bo só para augardente: algo de sol xa se ve por aí.
Aumenta a insolación cara ao sur e o Ulla marca fronteira, con uvas das que se pode facer “viño” (sendo benévolos coa definición, segundo Couceiro). E de aí cara a Portugal mandan nomes de calidade: Rías Baixas, Rosal, Ribeiro, Ribeira Sacra, Valdeorras.
(E no val de Quiroga —recorda o libreiro— deuse o aceite doadamente…)
En fin, que isto é se queixar de vicio, en comparanza coa friaxe doutras terras “célticas”: de Ortigueira para abaixo, os veraneantes (non turistas) volven á casa morenos (e cheos de viño).

[Diario de Ferrol, A voapluma, 13/07/2000]

Share