Diluvio (A voapluma, Diario de Ferrol, 07/05/2000)

Foi en Braga. O ambiente tiña unha pesadez de chumbo. Decateime de que non atendía ben á conversa porque andaba pendente de que acontecese algo.
Daquela iniciouse unha tronada. Nubes mestas víanse fendidas polos raios e, logo dunhas primeiras descargas, caeu a luz eléctrica do restaurante onde estabamos.
O vento azoutou as árbores, e invadiume unha sensación de tranquilidade cando se iniciou o diluvio. Chovía con asaño, pingas gordas coma cereixas.
Á fin do xantar, desde o vestíbulo do restaurante víase unha avenida convertida en río. Un coche tentou recoller uns comensais e alí quedou: a riada afogara o motor polo escape e, ao abrir a porta, o habitáculo encheuse de auga.
Un río próximo ruxía coa enchente. Nel navegaban bidóns a chocaren con estrondo. Soaban sirenas de coches de bombeiros que ían achicar locais inundados.
Boteime ao mundo cun paraugas, aínda sabendo que non ía salvar pés e perneiras. E cheguei pingando ao centro do meu destino, distante menos de cincuenta metros, cando os empregados tentaban recoller auga con canto podían.
Sentei e tomei parte no acto ao que fóra. Mais aínda me ficaba algo a roer pola consciencia: ¡o coche!
Saín no primeiro receso. A tromba abrira unha gabia ao longo dun tubo de esgotos. Mais, por fortuna, o meu coche ficara do lado da gabia que tiña saída para unha estrada con firme intacto…
De volta ao punto de reunión, o sol saía e os paxariños dun parque cantaban felices.
Unha vez máis –pensei— demostrábase o pouco que somos fronte ás veleidades da Natureza.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 07/05/2000]

Share