Máis ca xente (A voapluma, Diario de Ferrol, 04/05/2000)

Hai días contaba cousas de cans que son coma xente; e hoxe volvo ao asunto, de novo na compañía da Irene e do Gurú.
Sentei a cativa nas pernas, deitada contra o meu abdome e rodeada polos brazos e as mans que teclean. Ela mira con olliños de espanto a pantalla. O can monta garda arrimado á nosa beira…
Lembrei o que me contaran en San Juan, cidade arxentina na que a terra treme a cotío, onde houbo dous terremotos devastadores: disque un meniño salvou a vida porque un can o arrastrou para fóra do alpendre onde durmía pouco antes de que o tremor botase abaixo a casa enteira.
Algo disto contei á miña mai, quen me compensou a historia coa da Linda de seu pai, unha setter de cinco anos que facía honra ao nome e que o dono deixaba deitar ao seu carón no escritorio.
Un día, de súpeto, morreu o avó, e a avoa mandou pechar aquela estancia.
A cadela púxose á porta do escritorio e de alí non se moveu en sete días, salvo para comer e ensuciar, cada xornada con menos frecuencia.
Por fin —e para acougo da familia— pareceu abandonar tan penosa agarda. Mais daquela deu noutra teima aínda ben triste: pasou a esperar a volta do amo por onde o vira saír a vez derradeira.
Agardou á porta da casa outros sete días. Comía menos e menos. Ata que se finou.
Onte, un compañeiro do traballo relatou que un veciño impedido tiña un can co que vivía a soas, aínda que os viñan coidar de fóra.
O can, coma a Linda, tampouco era vello. Pero morreu ao día seguinte de falecerlle o amo…
En fin, non me digan que non son máis ca xente.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 04/05/2000]

Share