Sangría (A voapluma, Diario de Ferrol, 16/04/2000)

Tarde de abril, o das mil augas. Chove baixo un ceo de chumbo que esmaga todo. A letra dun tango triste persegue o profesor que dá clase convencido dun deber principal: o de ensinar para que outros continúen na profesión ilusionante.
Polo corredor da facultade abórdao un alumno distinguido desde o primeiro día na aula. O rapaz xa rematou a súa tese nunha universidade holandesa, andou media Europa e recalou aquí, á procura dun tempo de reflexión e decisión.
Pide falar co home canoso que o induciu a estudiar as materias en que se fixo doutor. Accede o do cabelo gris como a tarde, e séntanse de fronte.
-Voume -anuncia o rapaz-. Teño traballo seguro en Holanda e en Suecia; e tamén en Francia. Xa mirei todas as posibilidades aquí…
O profesor cala. Mira chover. Era o que temía.
-Aquí en Galicia non hai nada para quen quere investigar e facer proxectos de laboratorio. Só dúas empresas dan para iso e os soldos son de miseria. Por esa razón foise a miña moza. Porque a querían explotar malamente. Saben que non nos queremos ir e aprovéitanse ata o límite da usura.
-¿E o que me falaras de Madrid? -intervén o profesor, pensando en distancias menores.
-É vivir fóra, e en España, onde o traballo non ten horas. Europa adiante, quen non remata a tarefa do día a tempo é mal mirado por incapaz de cumprir; pero en España só se cumpre eslombándose. Para iso, prefiro a miseria en Galicia…
Segue a chover. Vaise outro máis dos que se formaron aquí. Segue a sangría -que só atallarían grandes doses de coraxe empresarial.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 16/04/2000]

Share