Vento patagónico

Os enxeñeiros aeronáuticos din: «Dáme motores e fago voar unha catedral». O Boeing 737 ten unha potencia que marabillaría a Saint Exupéry cando voaba levando correo entre Buenos Aires e Comodoro Rivadavia. Con todo, treme: o vento patagónico é épico. Alá embaixo, o ermo pardo aparece marcado por cadriños máis claros con cadanseu punto negro no medio: pozos de petróleo e cegoñas mecánicas a picaren na bomba. Na capital do ouro negro o galego Cholo Rey indica o lugar do café onde se comezou a escribir Le petit prince. Pola rúa camiña unha muller cun cativo ao colo. Polo nariz e a boca entra unha poeira fina, renxen os dentes. Case 2.000 quilómetros ao sur do París de Sudamérica, nesta nada ergueuse o Teatro Español ao xeito dunha ópera de Manaus. E aínda funciona La Española, co seu hospital, gobernada por galegos. Un de Ferrol, Ramón Franco, dedicoulles retrato: sabía da heroicidade e ir buscar o pan á «Acabación da Terra».

[La Voz de Galicia, A voo de tecla, 01/05/2016.]

Share