Lirios do campo (A voapluma, Diario de Ferrol, 30/03/2000)

Releo a Biblia a gusto, desta volta polo gozo da lingua en que está escrita: portugués clásico, tan próximo do mellor galego.
Comprei o volume no Brasil e comecei a lelo ao sol do subtrópico. Sigo a lelo nestas frescuras do paralelo 43 norte, e, de cando en cando, acho os porqués de tanta inspiración de sentimentos.
Cando isto escribo acompáñanme a Irene e o Gurú. Mai e avoa da Irene foron ao cine; o pai anda no choio, que é mozo e cómprelle bourear. A meniña olla un mundo de cadradiños de tea de diván e por veces arrinca o chupete e chora.
O Gurú, deitado na alfombra, levanta as orellas ao sentir o pranto. Repoño o chupete, afago o cadelo e sigo neste empeño de horas roubadas a outros mesteres.
Deixei as Sagradas Escrituras nunha pasaxe do Novo Testamento: “Olhai os lírios do campo…”. Ese é o título dunha grande novela de Erico Veríssimo, brasileiro descoñecido entre nós (que aquí só nos deixan saber de quen escribe en castelán).
Miro a nena, que espernexa e axita os braciños, e lembro os xornais da mañá. En todos, a católica España aparece camiño do asilo. Isto é un grande morredoiro.
¿Por qué? Porque ninguén le a Biblia. Porque ninguén —salvo os cregos, que non deben ter fillos— se parou a interpretar as mensaxes do Evanxeo.
Unha covardía profunda adonouse do pobo. Perdeuse a esperanza matricial. Os fillos xa non son unha beizón, a aposta do futuro.
As criaturas son só unha carga: un millón de pesetas ao ano—cando seica antes nada custaban.
Por iso, porque Deus —ou a Especie— xa non prové, morremos.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 30/03/2000]

Share