A figa (A voapluma, 02/03/2000)

Os cascos da besta resoan polo bosque de eucaliptos. Avanzan por un camiño de carro, rodeiras profundas a falaren de bois poderosísimos, de carradas e negocios, de ilusións dun mundo que se foi como se foron os carballos: co “progreso”, coas travesas do ferrocarril.
O camiño fica cortado por unha pista ancha, ás beiras da cal aínda fican restos da casca dos piñeiros que alá se amorearan, toradas procedentes de talas a seguir dos incendios.
A pista deixa ver, alén das gabias, acúmulos de bolsas de plástico rotas polos cans moinantes, das que afloran grandes productos da civilización: latas, compresas, paquetes de leite, frascos de marmelada, botellas de coca-cola, cueiros…
Tamén hai elementos das reformas das casas: retretes, anacos de tubo, tellas rotas, cascallo; ou os que proceden da renovación de útiles: lavadoras, butacas, colchóns, neveiras…
A besta gaña un medo especial das neveiras altas, que debe considerar pantasmas a axexaren por tras de valados de pedra solta, ou arrimadas ás árbores.
O monte é unha infinita lixeira, á que contribúen particulares e empresas.
O silencio montesío vese interrompido polo barullo dun motor. É dun camión pequeno, de cor verde. Adianta a cabalgadura sen moita consideración e detense.
Leva un contedor e un mecanismo que axuda a envorcar o contido de restos de derrubo que trae.
Envórcaos e xinete recrimina o conductor por tal acto. O conductor fai a figa e arrinca a canta velocidade lle dá o seu vehículo.
Nos montes —sucios— non hai policía, nin a pé nin a cabalo.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 02/03/2000]

Share