Erasmo (A voapluma, 28/02/2000)

Perdón polo de onte: ás veces non se poden evitar as amarguras, cando xa as hai dabondo nos titulares do xornal. Pero quen escribe debe ser sincero e reflectir a vida —algo que se narra— cos humores de cada momento.
Estamos no Impaís, cos amigos e o can que se vén deitar á nosa beira, e a muller e os fillos; nos lugares polos que vagaría a nosa ausencia se marcharamos.
Estamos aquí, hoxe de humor escuro porque vemos a falta de imaxinación e valentía que conduce ao nada avanzar cotián.
Escuramente, logo, ollamos o mundo enteiro e quizais o mirar se nos vaia entre Londres, invernal, coa súa fog cegadora, e Santiago de Chile estival, con aquela esmagante masa de aire sucio e morno.
Se cadra, don Augusto chegou á Gran Bretaña xa vello de máis, sen a vista necesaria para se decatar de que caía nunha trapela — tal vez tendida polos que se din dispostos a defendelo ata coa derradeira pinga do sangue.
Saiba Deus se sabe que o reteñen no país onde acabou o tirano Rosas da república veciña da súa, na Inglaterra de friaxes e invernías, de fríos duros para quen non representa poder con mans limpas —en aparencia alomenos.
De nada lle valeu a Dama de Ferro con saias, con bolsiño de beata rica e modais de profesora de instituto. Dixo a Thatcher que o xeneral apoiara o imperio naquela guerriña de peixe e petróleo que se chamou das Malvinas.
Pero nada. O avión demórase. E o ancián, co cerebro cheo de infartiños, vai cara á fin sen decatarse.
Sempre foi así. Xa o escribiu Erasmo. O libro titúlase Eloxio da Loucura.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 28/02/2000]

Share