O Impaís (A voapluma, 27/02/2000)

Sempre igual. Á volta de alá, da América superior onde todo acontece con adianto, vén a depresión. Estamos no Impaís e volvemos preguntarnos porqué diaño retornamos algún día.
Hai quen volveu por culpa dun profesor galego, casado cunha señora rusa en New Jersey, onde, en calquera vila universitaria famosa, facía os fillos aprender a tocar un instrumento que quizais considerasen irlandés: a gaita.
Non se podía vivir así. Ou se era americano de todo, con dereito a hamburguesa e gorriña de viseira, ou había que voltar, retornar, procurar a vida “normal”.
Voltamos. Como voltaban os personaxes dunha novela. Pero con máis sorte, porque era para vivir, e facelo longamente. No Impaís.
Non tardamos en inventar o nome. En calquera sesión preparatoria daquel Safari toponímico de El Ideal Gallego, soltaríao Manuel Caamaño, ou tal vez Xosé María Monterroso; ou mesmo quen isto escribe.
O Impaís apareceu nas primeiras crónicas para El Ideal dun directivo de O Facho aspirante a escritor.
Un impaís —definiuse— é un país de xeografía única e pobo homoxéneo que se empeña en non ser nada, salvo o imitado.
E na imitación está o mandar fillos ás oposicións para funcionarios. Para desde o funcionariado conseguiren o poder, que, na máxima expresión do impaisismo, serve para non deixaren facer nada…
Velaquí estamos, de volta no Impaís. Vendo como non nos deixan facer nada. Vendo como se gastan os soldos para nada —salvo preparar xente que se vaia, valentemente, do Impaís.
Porque aquí un funcionario xamais será civil servant.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 27/02/2000]

Share