Underground (A voapluma, 22/02/2000)

Madrid, noite cerrada. Unha compañía cordial. Primeiro fálase de negocios; despois, das cousas da vida. Unha delas, cómo a vella capital dos Austrias e os Borbóns foi cambiando desde os tempos en que contra Franco todos estabamos mellor.
Non hai moito tempo para a rexouba, porque cadaquén pensa no choio da mañá seguinte. Mais, con todo, suxírese unha rolda de lugares curiosos.
Imos alá, dispostos a vermos. E vemos, no máis típico, no propio das descricións de Pérez Galdós, canto non daría imaxinado o narrador dos episodios nacionais: unha paisaxe de letreiros chineses e suxeitos de ollo riscado.
Entre eles, pálidos á luz de neón, rostros que puideran ser morenos, de mociños norteafricanos. Os chineses evidentes pasean con paos de baseball. Coma quen que fosen ao deporte —cando fan rolda en defensa das súa propiedades…
Incrible. De alá saímos e perdémonos nun non sei onde. Caras de mulatos sorrinnos por tras dos vidros do bar. Entramos: local tristoño malia os sorrisos, cervexa e conversa con acentos caribeños.
Soa música, que vén do soto. Baixamos. Na soterra reúnese unha nutrida parroquia de mozos e mozas, lindos tipos, escura a cor.
Son dominicanos. Declaran que fan choios honrados que os españois rexeitan. Nada teñen que ocultar estes estranxeiros de fala común. Lamentan cobraren menos que os españois parados e, cando os mata a saudade, xúntanse coa súa música.
Madrid xa non é o rompeolas de las Españas. É un Nova York estepario, porta de entrada á nova América que chaman Unión Europea.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 22/02/2000]

Share