Tripis (A voapluma, 22/01/2000)

Fino día de xaneiro, domingo, sol na máxima altura. Alto no paseo a cabalo. Un cruceiro, un bar, coches, motos, rapaces que lle meten ao corpo unhas birras.
Uns andan no quinto, outros no tercio, algún concéntrase na litrona. Observan a cabalgada, admiran os cabalos, suados, mollados de atravesaren ríos polos vaos. Repasan a indumentaria dos xinetes, apeados para mataren a sede de horas de exercicio.
Varios deles usan zagóns de coiro que lles cobren as pernas e lles dan aspecto semellante ao de figuras do cinema. Un dos forasteiros recén chegados mesmo leva un sombreiro que comprara en Wyoming.
Isto fai que un namorado da litrona se lle dirixa: “Ei, vaqueiro, eu son Oso Negro”. O do chapeu típico do Far West devolve un xesto cordial e logo escoita a voz rota dun tarenga de aldea, que axiña revela o seu segredo:
No pasado festival da Canción Celta de Ortigueira metera para andorga unha boa ración de tripis e tivera “un soño” revelador: el é Oso Negro, da tribu sioux.
“Eu xa che levo máis de quiñentos anos guiando a miña xente polos Andes a cabalo”, conclúe, dono da Historia e da Xeografía; e aínda pide: “Déixeme dar unha volta no teu”.
O vaqueiro que Oso Negro contempla sorrí tristemente e elude compromisos: “Outro día, que hoxe vén moi cansado”.
E entra no bar lembrando paisaxes das Montañas Rochosas, e dos Andes. Pide a bebida, cala e cavila -no que custa manter un tarenga, sen esperanzas de rexeneración.
En fin, quen puidera estar no Oeste das películas, con licencia para cazar narcotraficantes.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 22/01/2000]

Share