Elas (A voapluma, 20/01/2000)

Antonia era xefa de limpadoras na central parisina dunha multinacional. Quen isto teclea coñeceuna alí, na Rue Max Planck, no momento álxido da emigración á Europa.
Era muller falangueira, que logo pasou a contar historias. Por exemplo, que tiña un fillo; que o deixara a criar cos pais dela pero que, tendo o rapaz xa anos de “estudiarse”, o trouxera a París e o metera nunha escola profesional. Ía para xastre, segundo a tradición da familia.
En sucesivos encontros polos corredores da empresa entre a limpadora parisina e o enxeñeiro que viña aos cursos desde A Coruña, ela nunca contou o seu ao completo. Mais, como por moito que o demo cave todo se sabe, sóubose que, de mociña, Antonia tivera “un accidente” volvendo dunha festa e… Ben. O raparigo foise para o Brasil e alá formou familia.
Pero ela estaba moi orgullosa do seu fillo. Sempre o estivo. Correndo a vida, atopáronse os antigos empregados da multinacional -a da limpeza e o da electrónica-, non na Rue Max Plank de París senón na do Rego da Auga da Coruña. Daquela, a muller, xa avoa, contou que “tiña pensión de Francia”, da que vivía ricamente na aldea; e que o fillo era “xefe de planta” duns grandes almacéns coruñeses.
E concluiu: “Tanto que me criticaran o fillo de solteira, e velo aí: quen lle dera a seu pai chegar a onde el chegou”…
En fin. Así eran as galegas de antes, fértiles e intereseiras, que un fillo era seguro contra soidade de vellez.
Hoxe -tírase dun inquérito- máis da metade delas non queren saber de fillos.
Elas saberán.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 20/01/2000]

Share