Reloxos (A voapluma, 09/01/2000)

Pedínlles aos Reis Magos un reloxo que non deron atopado na súa visita polos bazares do Oriente, a onde vai parar o mellor da enxeñería xaponesa.
Fiquei triste, mais, para consolo, miro a hora no reloxo que me regalou un amigo con moito mundo: reproducción en miniatura, para pulseira, dos que marcan o paso do tempo nas estacións dos camiños de ferro suízos.
Suíza -como Suecia e Canadá- é país onde todo funciona, todo é perfecto, pero onde ninguén escapa á sensación de morrer segundo a segundo -ou tercio a tercio de segundo, como marca o circuliño vermello da agulla máis rápida do meu novo reloxo ferroviario.
E o curioso é que hai dous séculos en ningún deses países -nin sequera na poderosa Inglaterra- había reloxos nas casas da xente común. Tíñanos os potentados, e a penas marcaban horas, non minutos.
Pola precisión no tempo só andaban preocupados os cosmógrafos e os mariños. E houbo que entrar no segundo tercio do XIX para que se puidese medir o tempo con relativo acerto. Por exemplo do caso, a Beagle en que viaxaba Darwin levaba vintecatro cronómetros mecánicos para facer a media do tempo entre eles.
Gracias a iso comezouse a medir a lonxitude xeográfica con xeito, e os mapas (véxase o que levantou Fontán de Galicia) tomaron as formas que lles coñecemos.
Hoxe vemos o tempo pasar en centésimas de segundo e os satélites fotografan a Terra ao centímetro. Pero seguimos presos na Boliña Azul, eternamente a xirar, marcando, en eterna conta atrás, o que non precisa de reloxos: os nosos días.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 09/01/2000]

Share