Aeroportos (A voapluma, 15/12/1999)

Con ilusión chegamos ao aeroporto de Barajas. Partiamos para Buenos Aires á primeira hora da madrugada. O avión, nave inmensa e brandamente iluminada, foi acollendo catrocentas cincuenta persoas, con cadansúa vidiña ás costas, alén dos vultos.
Vidas eran tamén as dos nenos, aos que cómpre non dar explicacións de máis. Eu levaba un fillote que non andaba de moi boa saúde, e, de feito, algo sangraba polo nariz.
Observamos que a saída se retrasaba, pero a xente maior xa estaba armada de paciencia. Non así os pequenos, que logo se inquietaban e rompían en movementos molestos e choros. Mandámolos calar e parar.
Pasadas máis de dúas horas do embarque, o comandante anunciou que se suspendía a viaxe por decisión do persoal. ¿Razón? Que, de saírmos nese momento, se pasaría de horas de voo. ¿E o porqué do retraso? Que o queroseno estaba contaminado e houbera que baldeirar, limpar e reencher os depósitos.
A xente dixo que non abandonaba a nave. Non tardou en aparecer a policía. Sobre as catro da mañá estabamos repartidos por hoteis próximos do aeroporto. Catorce horas depois da correspondente ao primeiro intento, por fin, voabamos…
Cando chegamos a Buenos Aires, o meu sogro contou como se voaba antano: como mudaban os motores aos avións en Dakar, tras cruzaren o Atlántico.
E resumiu todo nunha frase: “Cando estea para morrer e me pregunten pola derradeira vontade, pedirei que me devolvan as horas perdidas no aeroportos. Se mas conceden, aínda vivirei anos”.
O que non se consola é porque non quere.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 15/12/1999]

Share