Morte xove (A voapluma, 24/11/1999)

Chamábase Iván, porque seica o fillo de Manolo Escobar se chamaba así. Porque os seus maiores non sabían que Iván e Xoán son o mesmo nome: un escrito con caracteres cirílicos, pasados aos latinos, e outro escrito á romana.
Tiña un só irmán porque así se diseñaban as familias (agora o diseño dá lugar a só un) e, pola idade, pouco tempo debería levar conducindo.
Probablemente tiña catro avós na aldea, que sumaban catro magras pensións, aínda así sobrantes para quen se automantén coa horta, as pitas e o cocho.
O capital excedente non tivo mellor destino có do coche pequeno -un Peugeot 106- e moi corredor: regaláronlle a cousa linda que aparecía nos anuncios da televisión, o “larvisión” que invade cociñas, salas de xantar, alcobas e mentes.
Iván viviu pouco. Esnafrouse aos dezanove anos. Por fortuna, morreu el só, non matou a outros na curva pola que os maiores con coches grandes toman precaucións…
Di Xabier Docampo que a estrada fai hoxe as funcións que a guerra cumpría outrora. Estou de acordo, e repítoo. Os rapaces morren na flor da vida ao volante de coches impropios para eles.
E a cousa non iría a máis se non fose porque Galicia se depoboa a tanta velocidade como se deixa matar nas infinitas curvas das súas estradas. Non hai nenos para substituír rapaces.
E xorde unha pregunta: alén das medidas de fomento da natalidade, ¿non cumprirían medidas para o descenso da mortandade xuvenil?
Se cadra, habería que subvencionar coches grandes, seguros e lentos para mociños. Ou prohibirlles conducir.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 24/11/1999]

Share