San Porquiño (A voapluma, 27/10/1999)

Unha lúa chea, tenra, matinal, en ceo limpo, fai lembrar pasados días de azoute dos elementos: chuvia, vendaval a ruxir, fume a saír deitado das chemineas, árbores perdendo follas. Fin de outubro, a camiño dos Santos, preludio do San Martiño, tempo de matar.
Con adianto, aparecen os primeiros cadáveres, que agora se churrascan con soprete de butano, modernamente. Son longos, paticurtos e pálidos, con tisne do lume que lles queimou as serdas. O véspera xa non lles botaran nada na maseira, para as tripas estaren limpas e daren menos traballo de limpeza.
Xúntase a familia toda á porta da casa, ao canto do matachín. Nada se deixará de aproveitar. No chan queda a bacía chea de sangue para as morcelas, e o resto ha de acabar embutido ou solto, fresco ou salgado, disposto para os banquetes que acompañan a invernía…
Nada hai coma días de temporal para matar con esperanza de enchenta.
O santo porquiño moita fame matou: séculos de fame asasinada gracias ao suíno, só rexeitado por relixións pouco gastronómicas. Fai nacer auga na boca unha morea de grelos, patacas e garavanzos, encumiada por anacos do marrán, do fuciño ao rabo -perdoando só o xamón, ou o fígado que xa caería encebolado.
“Se queres ver o teu corpo, esfola un cocho”. Curiosa parecencia: aborixes da Oceanía chamaban “porcos longos” aos seus inimigos, que devoraban; e agora din os médicos que o animaliño tamén nos vai subministrar pezas de reposto.
Sendo así, habemos logo tratar cuestións de antropofaxia, e de incesto, en relación ao porco.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 27/10/1999]

Share