Mensaxe de Meilán (A voapluma, 03/10/1999)

Elegante en gris e negro, de cabelo e toga, da idade e da vestimenta, Xosé Luís deu discurso -en fluido galego, ben entendido e percibido mesmo polos inimigos gratuítos da lingua e do país (ao que quixeran ver perpetua provincia, por non dicir colonia).
Dixo moitas cousas, e ningunha delas falta de substancia; pero á hora do viño (gracias polo detalle, señor rector), togados e destogados comentamos que a mensaxe estaba clara: autonomía, para cada universidade decidir a oferta que lle cumpra ao sistema social no que se desenvolve, mesmo dentro da obediencia a un plan harmonizador e autonómico (Xosé Luís -non o esquezades- foi pai do Estatuto).
Punto. Detrás diso, Medicina, se cadra xornalismo audiovisual e multimediático, e asuntos telemáticos, multidisciplinares.
Feito o aviso, defensa da universidade pública, con títulos que non se “compran”. Seriedade. Curriculum de profesores, conexións mundiais…
Hai xa uns meses, os tres rectores foron anfitrións dos enxeñeiros de telecomunicación. E falamos: eu, rector a rector. Darío díxome que os médicos da Coruña se equivocaban; que, cando saísen titularidades e cátedras a concurso, aí se ían ver logo cos colegas de Santiago, cheos de méritos de segundón.
Poida que si, como tamén outros nos poderemos ver enfrontados aos telemáticos de Vigo (Domingo non di nada) que leven tempo agardando o ascenso.
Pero Xosé Luís -entendo eu- tocaba no discurso unha cuestión de institución, non de persoas, nin de carreiras académicas individuais. Actuaba de rector.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 03/10/1999]

Share