Falando yiddish (Place du Luxembourg, 29/10/2011)

Tempo de bufandas, nubes altas e anacos de ceo azul. A Rue Belliard ruxe, furiosa, costa abaixo, como furiosa ruxía costa arriba a Rue de la Loi. Vai un frío fino e o Manuel, vintecinco anos habitante de Bruxelas, comenta que cando os seus fillos eran pequeniños nevaba dabondo e usábanse zorras para arrastrar os nenos polos parques nevados. Aínda máis, todos os edificios antigos teñen no portal uns ocos cunha lamia de ferro para meter alí as botas e sacarlles a neve. Pero hai moito que non neva de verdade.
Place du Luxembourg. Carpas diante das cervexerías, e dentro delas fachos de gas. O punto de encontro é unha desas carpas; o destino, na Place Sainte Catherine, o Noordzee, onde se come de pé o mellor peixe de Bruxelas, e unhas ostras que entran de gloria con viño branco arxentino. A banda dos galegos vai para alá cunha romanesa e un grego: preto do Noordzee hai un workshop ao que teñen que asistir todos eles.
O paseo é longo, polo típico da Bruxelas que se mira desde os buses dos tours. A rexouba céntrase na Unión Desexada e Difícil. Os primeiros disparos van contra os ingleses, metidos a contrafío na UE: este día queimaban en Westminster bandeiras azuis con estreliñas; pero non se van “de Europa”, porque tiran ben proveito dela. Velaí as súas universidades encabezando o ranking de subvencións para investigación da Comisión Europea. A oficina de lobbying das universidades británicas, a UKRO, mantén en Bruxelas unha vintena de empregados.
– As españolas tiñan que se organizar –di a Nadia, a colega romanesa, que traballou nunha OTRI en Madrid.
– Xa se vai tentando algo. Velaí a alianza das universidades españolas que máis peso teñen na investigación. Son catro, de Madrid e Barcelona –responde o Manuel–. As galegas tiñan que facer alianza coas iberoamericanas, e montar unha oficina de representación conxunta en Bruxelas: nós somos a ponte entre Europa e a Iberoamérica, e temos unha diáspora científica poderosa.
Baixo o toldo do Noordzee, Mer du Nord (aquí todo bilingüe, pero de verdade, non como no Impaís inconsciente da súa proxección natural), a parola vira cara ao problema angustioso destes días: o euro. O Vassilis ten que aturar culpas, por grego; mais non se inmuta, e conta que en Grecia non paga impostos ninguén, comezando pola Santa Madre Igrexa Ortodoxa. Alá non houbo desamortización como en España (país que el coñece ben pois forma parte do seu traballo de “avaliador de avaliadores” na CE). Aínda máis, a lei grega di que non se pagan impostos polos edificios en canto non se dean rematado. Daquela fanse os proxectos para un número de andares e contrúense cun menos. Así se escapa á Facenda.
A Nadia conta algo semellante da Romanía: o Ceaucescu desconfiaba da Igrexa e confiscoulle as propiedades; pero a democracia devolveullas e os popes andan felices, libres de impostos.
– A Unión Europea só ten futuro con máis unión, e iso leva a máis unificación –redondea o Manuel, xurista, funcionario histórico da Comisión…
Espléndido o filetón de atún á prancha, riquísimos os lagostinos ao allo. Todos os rexoubantes pregúntanse en que diaño se falan a Merkel e o Sarkozy. Ninguén sabe. Faise logo chamada ao Chema, ferrolán dono de infinitos idiomas, intérprete. Informa que ambos loitadores en defensa da moeda común comparten algo de inglés mal falado. E o Vassilis, con sorna grega, lanza unha carga de profundidade que fai rebentar as gargalladas:
– Falando de diñeiro, enténdense en yiddish…
¡Oh, vella Europa: nada te une tanto como as túas divisións!

[Revista ECO, Place du Luxembourg, 29/10/2011]

Share