No Smithsonian (Caderno de viaxe, 23/09/2002)

Washington, verán do 2002. Na América demudada polas pancadas de Al-Queida, no fondo, nada mudou. Por comparar coa Arxentina, nos Estados Unidos mandan os crioulos en canto na República do Prata deixaron sitio ata a un “turco”.
Bush, que mira os turistas desde o seu helicóptero verde, é un wasp, un crioulo inglés, da raza que construíu o maior imperio da Humanidade, que se meteu no empirismo científico sen receos, que iniciou a Revolución Industrial…
Smithson (Fillo de Ferreiro; non Smith, Ferreiro a penas) era inglés, e legou unha marabilla museística á nación herdeira da súa. Seguramente ficaría atónito no museo da súa fundación que visitan europeos ávidos de avance técnico, envexosos da ingenuity ianqui, que nada ten de inxenua e todo de enxeñosa.
No Smithsonian dos avións e os foguetes, catedral do enxeño, o viaxeiro aprende que levamos un século de competencia transoceánica: científicos, técnicos e soñadores veñen inventando e sometendo a proba e corrección os seus inventos, aquén e alén do océano que nos une.
Pero os ianquis estaban destinados a gañar. Porque son moitos, cheos de riquezas naturais e tan agresivos coma os seus “curmáns” ingleses, cabaleiros e corsarios.
Viuse que gañaban sen remedio á fin da segunda guerra mundial, cando o dólar deu cabo da libra e Nova York substituíu a Londres. O museo mostra como as máquinas de computar e as de voar –ata a Lúa– fixeron matrimonio sólido nos EE.UU. Como Europa só conseguiu remontar voo gracias aos ordenadores americanos.
Os chips californianos son unha commodity, coma os grans. Europa está nas mans da América, que lle vende circuítos integrados e millo. Inglaterra é o intermediario dos dous mundos e cómpre botarlle incenso.

[La Voz de Galicia, Caderno de viaxe, 23/09/2002]

Share