Newark (Caderno de viaxe, 02/09/2002)

Alá embaixo fica Galicia ardendo, como cada verán.
Despois vén Madrid coa súa nube sucia, filla dos tubos de escape. En Barajas, tentando abordar un avión norteamericano, ao viaxeiro véñenlle lembranzas de viaxes a Israel: o escrutinio faise insolente. Pregúntanlle quen lle fixo a equipaxe e se a tivo á vista todo o tempo. Os empregados da liña aérea arróganse funcións de policía: remiran pasaportes e márcanos cun numeriño.
O avión cheira a Ianquilandia e deixa ver xa os primeiros gordos, feitos a base de toneladas de junk food e refrescos azucrados (que agora queren prohibir para que a Nación Principal do Universo non estoure de tanto sebo)…
Newark trae memorias de vida americana pasada, de galegos exiliados e emigrados, de meetings antifranquistas. O aeroporto é a enormidade de entrada ao país das enormidades. A masa de pasaxeiros que arriban fai gañar medo.
Todos os letreiros son bilingües, escritos en inglés e castelán. De novo a esculca minuciosa: o funcionario quere saber cal é o propósito concreto da viaxe, cales son as empresas e as persoas coas que se vai facer business. Como en Israel.
Porque cada día Israel e os USA se parecen máis; ou alomenos comparten máis inimigos.
Dúas horas de screening, tres pasos por scanner, separando o ordenador portátil do resto da equipaxe. Como resultado, a perda da conexión a Washington.
E aínda máis: os viaxeiros á Capital universal son explorados con minucia, descalzados e case espidos.
Os ianquis, pobriños, recean. Desde a súa guerra civil nunca sufriran estragos no propio territorio: o seu era matar moito, morrer pouco e sempre lonxe.
Pero xa saben que, desde hai case un ano, o horror pode ser cousa de dentro -traída por estranxeiros.

[La Voz de Galicia, Caderno de viaxe, 02/09/2002]

Share