Plaka, Grecia (Caderno de viaxe, 28/07/2002)

O visitante de fala románica en Atenas séntese analfabeto ao principio, pero supera a sensación con lembranzas da linguaxe científica. Logo identifica letras e letreiros, e entende o fundamental: “éxodos” é saída; “ísodos”, entrada; “ánodos”, subida; “káthodos”, baixada. Importante nas calores de “Athina” é identificar o “klimatismo” que permite respirar.
Difícil sería acadar outros significados, coma o de Plaka, nome do barrio onde se verten Europa e Norteamérica, peregrinas ás orixes da civilización chamada occidental. Plaka –informa un colega tecnolóxico– quere dicir Laxe, topónimo que se repite por toda Grecia.
Nesta Laxe ateniense, baixo a Acrópole abraiante, circulan turistas sedentos. Bar recomendable é o Bettos, con alzadeiros cheos de botellas coloridas, iluminadas, desde o mostrador ao teito. Nel adoita dar doutrina un dos moitos ianquis fuxidos da súa patria sen raíz nin sazón: como se canta en “Cambalache”, tango famoso, el di que o mundo é unha porquería; e asegura que España é unha “USA” do pasado, imperio no que non se puña o sol, baseado na cobiza, no desexo de dominar…
Aquí cómese na rúa, con servicio desde a taberna que abre portas ao lado. Os camareiros sortean transeúntes; e os gatos xorden ao cheiro do peixe na esperanza dunha espiña saborosa. O peixe é seco; os viños, bos (non gloriosos). Ofrecen un anís que mataría cabalos, malia o rebaixe de auga e xeo.
Na igrexa da Metamorfose, allea a tanto rebumbio, hai silencio. Mozas novas bican vidros que cobren estampas de santos. Nun recanto á entrada, un pope estático le, barbas brancas sobre sotana negra, a melena amarrada atrás.
Neste recanto ortodoxo e barroco Grecia supera a súa ansia de diñeiro turístico.

[La Voz de Galicia, Caderno de viaxe, 28/07/2002]

Share