Beiras e os Borbóns

Nunha das súas frases lapidarias (para deixármolas gravadas en pedra, que iso quere dicir o termo), o profesor Beiras vén de expor a realidade de vulto maior que vivimos en España: estamos ao final da segunda restauración borbónica.
Isto non se pode soster. Un partido político que todo aguanta, o PP, dá orde aos seus mandados en Mallorca de lle sacaren o nome de ‘Ducs de Palma’ a unha rambla ineludible da capital balear. A marea de zurro entra na famosa Casa Real e alí non hai nada máis que unha grega con cara de traxedia, unha princesa fictizia e anoréxica, un vellote dobremente coxe e hipertensísimo, e un rapaz desnorteado que segue a ser rapaz cando xa fixo 45 anos…
Cando a marea do desemprego arrastra 6 millóns de almas, ¿que diaño lle importa á xente quen sexa o Xefe do Estado se non serva para nada máis que dar gastos?
Se, polo menos, el e os seus fosen monicrequiños cumpridores da función de saíren nas fotos -coma o resto dos parásitos coroados da Europa fría-, aínda, aínda… Pero é que son uns -literalmente- impresentables.
O profesor Beiras recolle desexos compartidos por moitos republicanos, que vemos como o Estado se esboroa (velaí cataláns e vascos á espera de que os deixe de amolar Madrid). Ora, tamén fai falta vontade para manifestarmos abertamente que ata aquí chegamos coa segunda restauración borbónica, de mans dun xeneral pequeniño e sanguinario…
Ao mencionar “a xoia da Coroa”, o tal do príncipe (que o FAEScismo nos vai querer presentar como salvador: xa veredes), vénme á memoria unha noite fría do xaneiro madrileño de 1968.
Baixabamos pola avenida de Reina Victoria (a corneada polo rei destronado en 1931) un grupo de camaradas galegos camiño do noso colexio maior. Algo de viño levabamos nas adegas gástricas e (quen me dera poder lembrar o que foi) alguén dixo que lle deberiamos dar unha serenata “á grega parida”.
Estivemos de acordo. Alá sentamos no bordo da separación do bulevar diante dunha clínica, e comezamos a berrar “Señora, si el niño llora y la molesta, niñicida IBYS 191: no deja uno”.
Pasaba o tempo, ninguén nos daba atención e, aburridos, seguimos costa abaixo para a Cidade Universitaria.
É claro que a grega parida tiña quen lle termase do meniño, ao que -se cadra, coitada- soñaba casar cunha princesa escandinava e roliza; nunca cunha plebea asturiana (nin sequera burguesa de avoengo) que semella esfameada.
En fin, señores: ánimo e apoio a Beiras.

Share

One Comment

Comments are closed.